Świat zbudowany ze zmysłów
Zapach, słuch i kontrola terytorium ważą ogromnie. Nowe pudełko, gość albo przeniesienie kuwety mogą być ważnymi wydarzeniami. Miauczenie to tylko część języka; ogon, uszy, źrenice, postawa i wybrany dystans często mówią więcej.
Jest
- osobnikiem z własnymi preferencjami i granicami;
- myśliwym, który potrzebuje zabawy i eksploracji;
- zwierzęciem, które potrafi tworzyć trwałe więzi;
- odpowiedzialnością na 15–20 lat, czasem dłużej.
Nie jest
- zabawką dla dzieci;
- prezentem-niespodzianką;
- zwierzęciem, które trzeba zostawić samo sobie;
- złym lub mściwym, gdy drapie, chowa się albo załatwia poza kuwetą.
Zachowanie to informacja
Nagła zmiana zachowania może wskazywać na ból lub chorobę. Kara, krzyki i spryskiwanie wodą zwiększają strach i osłabiają zaufanie. Zanim nazwiesz zachowanie „problemem”, zapytaj: czy kot odczuwa ból, ma wystarczające zasoby, bezpieczne miejsce, zabawę i możliwość wycofania się?
Rasa mówi mniej, niż się wydaje
Idea „rasy” u kotów jest zaskakująco młoda — mniej niż 150 lat, chwila w skali gatunku, który żyje obok ludzi od tysięcy lat. Genetycznie kot rasowy i kot bez rodowodu pozostają w większości tą samą populacją: kilka genów decyduje o długości futra, kolorze czy kształcie uszu, ale nie rysuje charakteru. Badania nad genetyką kotów konsekwentnie pokazują to samo — zmienność temperamentu między dwoma osobnikami tej samej rasy może być tak duża jak między różnymi rasami. Etykieta w ogłoszeniu mówi mniej o tym, kim jest kot przed tobą, niż pierwsze dziesięć minut z nim spędzone.
Kot w łatki, bez dźwięcznego imienia, wychowany na ulicy lub w schronisku, jest tak samo kotem, tak samo zdolnym do zabawy, ciekawości i przywiązania, jak każdy okaz nagrodzony na wystawie. Jeśli wybierasz po wyglądzie, wybierasz mniej, niż myślisz; jeśli wybierasz po tym, kim jest osobnik, wybierasz dokładnie to, co się liczy.
Poznaj osobnika, a nie stereotyp
Rasa, kolor i wiek mówią coś niecoś. Historia, zdrowie, temperament i to, jak czujecie się razem, mówią znacznie więcej.